(Puisi Lama Da Riaz)
Dahan kayu apalah lagi yang ingin kujangkau.
Rembulan melirik selalu kutunggu, bintang jenaka caraku merindu.
Jelang bersih jiwa menggebu, hayatku Tuhan Engkau kutuju.
Laman kalbu jumpa tak hilang, datang jua pergi jua.
|
TitahMu tak terelak, pudar niat mendesak.
Duhai lingkaran datanglah lagi.
Rombongan kalian kupanggil kini, titik menjelma titik, garis urung menjadi garis.
Rusuh tentu, tenang menjauh, jangkaulah semula dahulu.
Merah, lalu hitam. Mengapa tak putih?
Sebab serupa alirankah?
|
Kunjung menjadi kencang, sedu sedang bertuan malam ini.
Cerita Elang, kuncup dan gelar “syah” nan tak kunjung terterima.
Jumpa ke berapa? tangkap macam apa? patah pula.
Langgam hatiku, langgam hargaku, dan langgam kutukan (ku?).
|
Jauh, tanah ratapan. Hilang serupa ranah nan berpusaka.
Luap, lautnya dalam, alamat usah menyeberang (?).
Jeruji para hantu dan dewa-dewa.
Teluk jernih buatan, manis hanya bak ungkapan.
|
Lama sudah ku akui, timbang perkaraMu tetaplah tetap.
Zaman pergilah zaman, raguku manakah pengobat.
Lirih pengingat masa pekat, datang sudah.
Siapa entah siapa dan entah siapa.
|
Tumpuk berbilang prima.
Ada satu nan termasuk dua, hening, ganjil.
Abjad himpunan, adat hitungan.
Kalah kutipan menang kiasan hilang.
|
Kilah hampir berakhir, turun sekehendak sempat.
Lorong kitab berkitab, redup kilap mengkilap.
Undur kupilih jerat kusingkir,
Matang entahlah tuan, indah jadilah sudah.
|
Hayatku Tuhan Engkau ku tuju,
Matiku Tuhan Engkau ku rayu,
Jalanku Tuhan.
Selalu ku tunggu, harapku, pintaku,
‘takdir’ku.
Cairo – 20 Maret 2011

